Mijn vader, 54 jaar oud, stierf op 26 december 1991 aan de gevolgen van kanker. Een paar jaar daarvoor zat het in z’n darmen en in oktober 1991 zat ineens z’n hele hoofd vol. Hij en z’n 2e vrouw hadden een zoontje, dat toen 9 jaar oud was. Mijn broer en ik waren respectievelijk 25 en 28 jaar. Je zou denken volwassen, maar als ik aan mezelf terugdenk in die tijd, kan ik alleen maar concluderen dat ik dat nog lang niet was. 

Ik kan 100-en verhalen schrijven over het overlijden van mijn vader. Over hoe eenzaam ik me in die tijd heb gevoeld. Over hoe teleurgesteld je kunt zijn in mensen waarvan je denkt dat ze dichtbij staan. Over de steen die de dood van mijn vader was in de toch al niet zo rimpelloze vijver. Maar ik wil het vooral hebben over onmacht en over wat dat teweeg kan vaderbrengen.

Momenten

Er zijn van die momenten die ik voor me zie alsof ze gisteren gebeurd zijn.

De dag dat mijn vader naar het ziekenhuis werd gebracht omdat het thuis niet meer ging. Te veel pijn. Mijn vader op een brancard in het halletje, ik erbij. Ik kon hem dat niet alleen laten doen. Later die middag raakte hij in een coma, het bleek ons laatste moment van contact. Mijn moeder en zijn vrouw samen op de bank in de woonkamer.

Onmacht

De avond van zijn overlijden, 2e Kerstdag. Mijn moeder waakt bij hem in het ziekenhuis, ik sta bij mijn moeder thuis een kerstmaal te maken voor mijn broer en de vriend van mijn moeder. Niet dat mijn hoofd er naar stond, maar ja, het was Kerst. Ik zou om 20 uur het waken overnemen, maar wilde eerder naar mijn vader toe. De vriend van m’n moeder vond dat onzin en ik legde me daarbij neer. Waarom ik niet de metro nam? Ik zou het niet weten. Toen ik aankwam in het ziekenhuis was hij net overleden.

Onmacht.

Een ander moment. We zitten met familie van mijn vader op de gang in het ziekenhuis, vlak nadat hij overleden is. De vrouw van mijn vader komt ook, met m’n broertje. Mijn tante bijt haar toe “Jan is dood, maar de kanker leeft voort.” Voor alle duidelijkheid: daar bedoelde ze de vrouw van mijn vader mee. Die dus net haar man had verloren.

Onmacht.

De relaties waren al niet heel warm en de dood van mijn vader verbeterde dat niet, om het zacht uit te  drukken. Mijn moeder en zijn vrouw kregen ruzie. Mijn moeder schreef haar een woedende brief, zonder dat overigens met mij of mijn broer te overleggen. Zijn vrouw brak daarop met de hele familie van mijn vader. En met ons. Ik heb mijn kleine broertje nooit meer gezien.

Onmacht.

Vechten om de erfenis. Een paar schilderijen wilde ik, wat persoonlijke spullen zoals zijn spijkerjack. Ik kreeg gebruikte wattenstaafjes. En uiteindelijk, na afstand doen van de rest van de erfenis, een paar schilderijen.

Onmacht.

Op de begrafenis van mijn vader mochten onze bloemen niet op de kist.

Onmacht

Allemaal beschadigde mensen die geen kant op konden met hun verdriet en die, in plaats daarvan, naar elkaar uit gingen halen. Heel klassiek natuurlijk. We zijn echt niet de enige familie waarbij het zo fout is gegaan. I know.

De kinderen die daar de dupe van werden. Sowieso mijn half broertje die op 9-jarige leeftijd natuurlijk al helemaal niet voor zichzelf op kon komen. En die in één klap niet alleen zijn vader maar bijna zijn hele familie kwijt was.

Maar ik? Ik was 28 en ik heb het allemaal laten gebeuren. Ben niet voor mezelf opgekomen, heb dingen laten gebeuren alsof ik er geen stem in had, ik heb mezelf monddood laten maken. Het was alsof er een tornado van haat losbarstte. Haat die alle verdriet ontkende. Haat waar ik niet tegenop kon. Haat die geen ruimte openliet voor begrip en verbinding. Ik heb het over me heen laten komen, ben weggedoken en ben pas jaren later aan verwerking toegekomen.

Steen

Ik kan er nu beter op terugkijken. Heel lang heb ik niet kunnen zien dat het onmacht was. Van alle betrokken partijen. Onmacht om te voelen, onmacht om je te uiten, onmacht om elkaar te bereiken. Die onmacht heeft ongelofelijk veel kapot gemaakt. Onherstelbaar kapot helaas.

Ik kijk er nu met een soort afstandelijke ‘mildheid’ op terug. Kan zonder boosheid kijken naar wat mijn moeder en zijn vrouw hebben gedaan. Maar de wonden die zij geslagen hebben zijn diep. De familie is nooit meer tot elkaar gekomen. Is zelfs nog verder uit elkaar gevallen daarna. Iets met een steen in een toch al niet zo rimpelloze vijver.

photo credit: Mountain via photopin (license)

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Join the discussion 2 Comments

  • Boudewijn schreef:

    Hoe herkenbaar………en pijnlijk.
    Ieders intense verdriet en onmacht zorgen er in zo’n situatie voor dat elke vorm van empathie en medeleven met elkaar onmogelijk wordt. Ook wij zijn zo’n familie Marca. Ik ben wel voor mezelf opgekomen en heb dingen niet zomaar laten gebeuren……echter het resultaat is hetzelfde, verstoorde relaties en onbegrip. Geen verwachtingen hebben is denk ik het beste om er op lange termijn mee om te kunnen gaan. Onmacht als oorzaak…..ja waarschijnlijk wel….ik heb bewondering voor je dat je dat nu kan accepteren ikzelf ben nog niet zover. Jan was blijkbaar diegene die de banden liet bestaan en de liefde kanaliseerde, Gerda was dat bij ons. Het zal nooit meer hetzelfde zijn maar de liefde voor onze ouders blijft voor altijd bestaan en dus zullen zij ook voortbestaan……. in echte liefde bestaat geen onmacht of belang, echte liefde is puur, oprecht en onverwoestbaar! Jij was te laat bij Jan, ik was te laat bij zowel Gerda als Leo…. Maar maakt het eigenlijk wat uit?…..echt afscheid neem je via andere wegen……bijvoorbeeld door steeds weer aan hem te denken en hem te missen zoals nu.
    Liefs
    Boudewijn

  • Marca van den Broek schreef:

    Hey Boudewijn!

    Dank voor je lieve reactie. Verdrietig om te lezen dat het bij jullie ook zo fout is gegaan. Het is zo onnodig en het slaat zulke diepe wonden…. Het zou zo fijn zijn als mensen in zo’n situatie ook eens naar een ander kunnen kijken, maar dat lukt veel te vaak helemaal niet. Geen verwachtingen hebben is dan inderdaad waarschijnlijk het beste dat je kunt doen, maar hoe moeilijk is dat?!

    Het is maar goed dat Jan dit niet mee heeft moeten maken, denk ik wel eens. En als ik jou zo lees geldt dat ook voor Gerda.

    Enne, voor wat betreft die acceptatie, ik heb er zo’n 20 jaar over gedaan. Ik hoop dat het jou minder tijd kost!

    Liefs & groet, Marca

Leave a Reply