Pats, daar valt een kwartje. Op Facebook zie ik een artikel voorbij komen over emotionele verwaarlozing. Interessante kost. Zeker als je het zelf mee hebt gemaakt. 

In het artikel wordt haarfijn uit de doeken gedaan wat emotionele verwaarlozing is en wat de gevolgen ervan (kunnen) zijn voor iemand die het meemaakt. De eyeopener voor mij was: het gaat vooral om wat er NIET is gebeurd in je jeugd. Jarenlang heb ik het idee gehad ‘dat het allemaal wel meeviel’. Er werd voor me gezorgd, ik werd niet mishandeld, we deden soms leuke dingen thuis. Dus waar doe je dan moeilijk over? Maar ja, als je emoties er niet mogen zijn… Grappig, hoe een artikel ineens van alles op z’n plek kan laten vallen.

Wat is emotionele verwaarlozing?

Zoals ik hierboven al schreef, het gaat vooral om wat er niet is gebeurd in je kindertijd. Heel kort door de bocht betekent het dat je ouders er op emotioneel gebied niet voor je waren. Ongetwijfeld niet met opzet, maar bijvoorbeeld omdat ze depressief waren, zelf emotioneel verwaarloosd of verslaafd. Als gevolg hiervan was er structureel geen aandacht en ruimte voor de emoties en gevoelens van jou als kind. En het vervelende is, je emoties zijn een groot deel van wie je bent. Dus als je emoties er niet mogen zijn, krijg je onbewust de boodschap mee dat jij er niet mag zijn. Het komt overigens vaker voor dan je misschien denkt: in zo’n 36% van alle kindermishandelingsgevallen gaat het om emotionele verwaarlozing!

(en ja, het wordt dus gezien als kindermishandeling, dat moet ik nog even verwerken.)

De gevolgen zijn niet mis

Als ik naar mezelf kijk: tot m’n 30e had ik amper het idee dat ik gevoelens had. Zo goed was ik in het wegstoppen ervan. Ik werkte veel te hard en zorgde verder ook niet zo heel goed voor mezelf. Een paar jaar later, en een burn-out verder, heb ik het roer omgegooid. Grappig genoeg lukte me dat pas echt toen ik zelf moeder was geworden. Ik voelde dat ik alleen maar contact met m’n zoon kon maken door contact te maken met m’n eigen gevoelens. Dat heeft nog wat voeten in de aarde gehad, geloof me, maar het is gelukt.

Waar kun je last van hebben?

  • Gevoelens van leegte. Het idee dat er een groot gapend gat vanbinnen zit.
  • Kijk mamma zonder handen. Een grote drijfveer om alles zelf te doen en niemand nodig te hebben. Hulp vragen, bij wat dan ook, is uit den boze.
  • Onrealistisch zelfbeeld. Veel mensen die emotioneel verwaarloosd zijn, zijn onzeker en hebben het gevoel dat ze niks waard zijn.
  • Weinig compassie voor jezelf, maar wel voor anderen.
  • Last van schuld en schaamte.
  • Boos zijn op jezelf.
  • Angst om door de mand te vallen.
  • Moeite om voor jezelf (en anderen) te zorgen. Dit kan zich op allerlei gebieden uiten. Van slecht eten tot je huis verwaarlozen. Van financieel er een zooitje van maken tot doorwerken als je ziek bent.
  • Je eigen emoties niet kennen.
  • Moeite om een echte verbinding aan te gaan met andere mensen.

Niet bij de pakken neerzitten!

Gelukkig kun je er wat aan doen. Dat is een moeilijk en vaak pijnlijk proces, maar je kunt het wel omkeren. Misschien niet voor de volle 100%, maar met 90% voel je je ook al een heel stuk beter. De allereerste stap is natuurlijk dat je erkent wat er gebeurd is. Daarna moet je in contact komen met je gevoelens. Dat kan beangstigend zijn, maar volgens mij is het vooral de angst voor wat er kan gebeuren die het eng maakt. Zelf beschreef ik het vroeger alsof ik bovenop een deksel op een vulkaan zat. Doodsbang was ik om die deksel van de vulkaan af te halen. Maar wat bleek, toen ik het met behulp van therapie stukje bij beetje ging doen, was het helemaal niet zo eng. Die gevoelens kende ik al jaren. Want ook al had ik ze verdrongen, ze waren er natuurlijk wel. Iets met een roze olifant die niet in de kamer staat…

If life gives you lemons, make lemonade

Over de gevolgen heenkomen van emotionele verwaarlozing is een proces, niet iets wat je van de ene op de andere dag onder de knie hebt. Bij mij heeft therapie een eerste aanzet gegeven. Verder heb ik veel aan meditatie en Reiki gedaan, wat ervoor heeft gezorgd dat ik meer in contact met mezelf kon komen. Klinkt dat zweverig? So be it, maar om je gevoelens serieus te nemen, moet je ze wel eerst kennen en accepteren. Daar kan meditatie een grote rol in spelen. Verder heb ik, dat is dan wel weer een voordeel van zo’n jeugd, goed geleerd om naar mezelf te kijken en dingen aan te pakken (kijk mamma, zonder handen!). Voor mezelf beginnen als ondernemer heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat ik geleerd heb hulp te vragen. Opstellingen doen heeft me inzicht gegeven in hoe de lijn van emotionele verwaarlozing door is gegeven door de generaties heen. Lieve vrienden hebben me geleerd dat ik er ook mag zijn als het even niet zo goed gaat. Ben ik nu klaar? Zeker niet, het voelt soms als een ui waar ik elke keer weer een laag van af kan pellen. Maar ik voel me wel veel beter dan pak ‘m beet 20 jaar geleden. Dus blijf niet bij de pakken neerzitten als je dit zelf hebt meegemaakt. Geloof me, je bent het waard om voor te vechten!

Herkenbaar? Ik ben heel benieuwd hoe jij ermee omgaat en of je misschien nog goede tips hebt! 

Deze blog verscheen eerder op de site van UrbanChicks.

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply

4 × een =