En toen was het ineens bijna een jaar geleden dat mijn zoon (toen 13) instortte. Hij kwam op een maandag uit school met knallende koppijn en daarna ging het licht uit. Diagnose: een zware depressie, gecombineerd met -naar later bleek- ziekte van Pfeiffer. Geen fijne combinatie!

Rollercoaster

De rollercoaster begon. In 1e instantie liet ik alles uit mijn handen vallen. Logisch, je kind gaat voor alles, dat spreekt voor zich. Maar dat is nog niet zo simpel. Schipperen dus en roeien met de riemen die je hebt. Gelukkig heb ik een paar heel lieve vrienden om me heen die er 100% voor ons waren (en nog steeds zijn).

Inmiddels gaat het stapje voor stapje, heel langzaam, de goede kant op met m’n zoon. Mede dankzij een aantal zeer betrokken mensen (zoals  Anka Blankendaal en de mensen van de Bascule, waar hij nu in dagbehandeling is)

Keuzes

Als (alleenstaande) moeder is zo’n ernstig ziek kind ingewikkeld. Je staat ineens voor allerlei keuzes. Wel of geen anti-depressiva (geen), wel of niet doordrukken om naar school te gaan (niet gedaan), goede hulp zoeken (dat bleek nog niet zo makkelijk), vertrouwen op je eigen oordeel en gevoel (inmiddels nog beter geleerd) en om hulp vragen (nooit mijn sterkste kant geweest)

En dan heb ik het nog niet eens over alle emoties waar je doorheen gaat. Jezelf een slechte moeder vinden (iedere idioot kan een kind opvoeden, waarom lukt mij dat niet), zelf bijna depressief worden omdat je geen perspectief meer ziet, maar vooral het verdriet omdat je je kind zo ziet lijden. En dan ook nog zorgen dat er brood op de plank komt. Voor zoiets kun je je niet verzekeren en ook al had dat wel gekund, dan had ik het niet gedaan, wie verwacht nou dat er zoiets gebeurt?

En dan ook nog werken?

Als ondernemer is het ook ingewikkeld. Een paar opdrachten moesten natuurlijk gewoon doorlopen. Al was het al omdat ik anders geen inkomsten zou hebben. Bovendien kon ik niet vrij vertellen wat er aan de hand was. Mijn zoon schaamde zich en wilde niet dat mensen wisten wat er aan de hand was. Snap ik. (Hij schaamt zich overigens nu niet meer, vandaar ook deze blog)

Maar laten we wel wezen, je eigen werkgever zijn zorgt er ook voor dat je heel veel vrijheid hebt om de dingen vorm te geven zoals jij dat wilt. Ik moet er toch niet aan denken dat ik ergens in loondienst had gewerkt, welke werkgever is blij met een onbetrouwbare werknemer?

Iets met prioriteiten…

Inmiddels kan ik gelukkig steeds meer werken, ook al zijn er nog dagen die uitvallen omdat hij af en toe een terugval heeft. Het blijft een kwestie van prioriteiten stellen. Hij gaat voor, daarna komt m’n werk. Dat heeft natuurlijk consequenties. Afgelopen jaar heb ik een aantal dingen niet kunnen doen, klanten niet kunnen aannemen, projecten niet goed af kunnen ronden en ben ik er financieel behoorlijk op achteruit gegaan (om het voorzichtig uit te drukken). Maar weet je? Het was (en is) het allemaal meer dan waard.

Want weet je wat het rare is? Nu het weer wat beter begint te gaan met kijk ik niet eens heel negatief terug op dit jaar. Ik heb ontzettend veel over mezelf geleerd, ben zachter en liefdevoller geworden, de band met m’n zoon is nog veel hechter geworden en ik ben ontzettend blij dat ik er voor hem heb kunnen zijn.

Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik graag nog een keer zo’n jaar meemaak. En mijn zoon natuurlijk al helemaal niet. Hij kijkt er ook, en dat is logisch, een stuk negatiever op terug dan ik.

Tot slot wil ik iedereen bedanken die er afgelopen jaar voor ons was. En m’n excuses aanbieden aan de mensen die ik heb moeten teleurstellen.

photo credit: Depression via photopin (license)

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply