Bijna 3% van de jongeren tussen de 13 en 18 jaar heeft een depressie (gehad). Dat lijkt misschien niet zo veel, maar in absolute aantallen heb je het dan toch al snel over zo’n 35.000 jongeren. En dat is veel!

En waarschijnlijk zijn het er in werkelijkheid nog wel meer, niet iedereen herkent immers een depressie. Dat geldt zowel voor de jongeren zelf als voor hun ouders. Een dipje, wordt nog wel eens gedacht. Het zal de puberteit wel zijn. Maar een echte depressie heeft niets met puberteit of een dipje te maken en kan op elke leeftijd toeslaan. Zelfs baby’s kunnen depressief zijn!

Wat is een depressie eigenlijk?

small__428525352Er zijn verschillende vormen van depressie (en verschillende oorzaken), maar over het algemeen noem je iemand depressief als hij langer dan twee weken last heeft van ernstige neerslachtigheid die het dagelijks functioneren aantast. Een depressie is afschuwelijk: je bent doodmoe, hebt nergens zin in en, misschien wel het allerergste,  je voelt niks. Het is alsof je in een soort mist leeft die maar niet op wil trekken. Of zoals een jonge vrouw het verwoordde die in haar puberteit depressief is geweest “je hebt het gevoel dat je verdrinkt en op de bodem blijft liggen.”

Mijn ervaring

Ik ben zelf gelukkig nooit depressief geweest, het zit simpelweg niet in mijn aard of in m’n genen. En daar prijs ik mezelf gelukkig mee. Ik ben echter wel opgegroeid met depressie: mijn moeder was behoorlijk depressief toen ik klein was (en later nog een keer), mijn vader kende depressie van dichtbij en ook mijn broer is aan de antidepressiva. En als kers op de taart werd mijn zoon op 13- jarige leeftijd zwaar depressief, gecombineerd met een angststoornis en ziekte van Pfeiffer. Hij kwam op een dag uit school met hoofdpijn en daarna ging het licht uit. Maanden heeft hij voornamelijk op bed gelegen, bijna nergens toe in staat. Al snel heb ik allerlei hulptroepen ingeschakeld en uiteindelijk is hij terecht gekomen bij de Bascule (jeugdpsychiatrisch centrum van het AMC in Amsterdam) voor dagbehandeling. Om een lang verhaal kort te maken: het gaat nu weer goed met hem en hij is zijn leven opnieuw vorm aan het geven. Ik ben zijn behandelaars van de Bascule eeuwig dankbaar. Echt.

Wat kun je doen als ouder?

Als ouder kun je er helaas niet voor zorgen dat je kind weer beter wordt. Lastig vond ik dat, ik los graag dingen op. Daarbij ben ik ook zo’n positief ei, dus elke keer als het een beetje beter ging dacht ik dat we het ergste gehad hadden. Om telkens weer teruggefloten te worden. Pittig als ouder! Gelukkig hoef je niet helemaal werkeloos toe te kijken, je kunt wel degelijk wat doen voor je depressieve kind.

Tips?

Het allerbelangrijkste dat je misschien wel kunt doen is van hem (of haar) houden en dat ook laten merken. Mensen die depressief zijn hebben over het algemeen het gevoel dat ze niks waard zijn, door van ze te houden laat je zien dat jij het daar in ieder geval niet mee eens bent. Dat verzacht.

Zoek hulp! Probeer het niet zelf op te lossen en denk niet te snel dat het bij de puberteit hoort. De eerste weg is vaak naar de huisarts, maar die weet er ook niet altijd raad mee. Je kunt zelf op zoek gaan naar een therapeut die je vertrouwt of je aanmelden bij de jeugd-ggz. Wat het best schijnt te werken bij depressie is cognitieve gedragstherapie of mindfulness. Er zijn natuurlijk ook antidepressiva, die worden echter alleen voorgeschreven als je kind onder begeleiding staat van een psychiater. Kijk ook eens naar de rol van voeding en of homeopathie iets kan betekenen.

Blijf dingen ondernemen met je puber. Ga naar buiten, leuke dingen doen. Ook al ervaart je depressieve puber het niet als leuk, het is toch belangrijk om in beweging te blijven. De wereld te zien en dingen te ervaren. Hardlopen is ook goed voor iemand die depressief is. Mocht dat niet lukken, maak dan elke dag samen een flinke wandeling.

Neem je puber serieus. Luister naar hem, praat met hem over hoe hij zich voelt. Depressie maakt eenzaam. Bijna iedereen die depressief is voelt zich onbegrepen en dat maakt dat je je alleen voelt. Bovendien kun je er als puber meestal niet met je vrienden over praten, die hebben immers geen idee.

Bied je puber perspectief. Pubers kunnen nog niet goed dingen overzien en naar de toekomst kijken, dat maakt een depressie nog zwaarder. Als je duidelijk kunt maken dat een depressie eindig is en niet het einde van de wereld, kan dat enorm veel schelen. Laat ook voorbeelden zien van mensen die depressief zijn geweest en die er weer uitgekomen zijn of die zelfs heel succesvol zijn geworden.

Wees open over de depressie van je kind. Schaamte lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met depressie. De jongere zelf schaamt zich (ik ben zwak, mislukt, ik kan niks), maar ook de ouders schamen zich vaak en hebben het idee dat het aan hen ligt dat hun kind depressief is. Onzin natuurlijk, je kunt niet iemand aanwijzen als schuldige voor een depressie. En wat gebeurt er als je je schaamt? Dan zonder je je af en kom je voordat je het weet in een isolement terecht. En laat dat nu net niet de bedoeling zijn.

En voor jezelf?

Het is pittig als je kind depressief is. Je gaat door allerlei emoties heen, van pure wanhoop naar verdriet, naar boosheid, je schuldig voelen etc. Ik heb in ieder geval het hele spectrum gezien. Dat allemaal alleen verwerken is niet te doen. Zorg dat je mensen in je omgeving hebt die er voor je zijn, bij wie je aan kunt kloppen als je het even niet meer ziet zitten. En zorg goed voor jezelf! Ik merkte dat ik de neiging had om mezelf weg te cijferen en alles opzij te zetten voor m’n zoon. Ten dele moet dat misschien ook wel, maar je kind heeft er niks aan als jij ook omvalt. Neem dus tijd voor jezelf. Hoe tegennatuurlijk dat misschien ook voelt.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Ben je zelf depressief geweest of heeft je kind te maken gehad met een depressie? Hoe ga je daar mee om? Heb jij nog tips voor mensen die in hun omgeving te maken hebben met depressie? 

photo credit: Pink Sherbet Photography via photopin cc

Deze blog verscheen eerder op de site van UrbanChicks

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Join the discussion One Comment

Leave a Reply