Wow, vijf jaar geleden is het alweer dat m’n zoon in een zware depressie terechtkwam. 13 was hij toen. Nu is hij bijna 19 en gaat het beter dan ooit. 

Het licht ging uit

Vijf jaar geleden ging, van de ene op de andere dag, het licht uit. Ik schreef al eerder over. Wat er aan de hand was? Een zware depressie, gecombineerd met een angststoornis en ziekte van Pfeiffer. De zoektocht naar hulp begon. Dat was, om het zacht uit te drukken, nog niet echt makkelijk. Uiteindelijk, na een half jaar en een aantal goedbedoelende maar onkundige therapeuten verder, verwees een betrokken schoolarts ons door naar de Bascule. Gelukkig kon hij daar bijna meteen terecht voor dagbehandeling. Het had nog wel wat voeten in de aarde overigens om hem daar te krijgen. Maanden reed ik elke ochtend met hem naar Amsterdam Z.O. en lukte het hem, door paniekaanvallen, niet om naar binnen te gaan. Maar de aanhouder wint, op een gegeven moment lukte het hem wel en de behandeling kon beginnen. Hij kreeg weer een dag- en nachtritme, krabbelde er bovenop in de loop der maanden en kon weer naar school na de zomervakantie.

Kink in de kabel

De school waar hij opzat wilde hem eigenlijk niet terug. Ons schoolsysteem is inmiddels bang voor kinderen waar ‘iets’ mee is. Stel je voor dat zo’n kind school niet afmaakt, dat is slecht voor je statistieken. Na twee weken, ze hadden het hem echt onmogelijk gemaakt om weer te wennen, liep hij vast en kwam thuis te zitten. Een bittere pil voor een jongere van 15 die er hard aan had gewerkt om beter te worden en de draad weer op te pakken. Een 2e zoektocht begon. Dit keer niet naar goede hulpverlening, maar naar een school die hem op wilde nemen. In Amsterdam was er geen school te vinden. Allerlei smoesjes kreeg ik te horen, om moedeloos (en heel boos) van te worden. Om een lang verhaal kort te maken, we hadden de moed al bijna opgegeven, na de Kerstvakantie kon hij beginnen op een school in Hoorn. So far so good.

2e depressie

Na een half jaar school sloeg, na de zomervakantie, de depressie weer toe. Minder zwaar dan de eerste keer gelukkig, maar desalniettemin heftig. Gelukkig konden we weer terecht bij de Bascule voor een korte ‘opfriscursus’ van drie maanden. Hij begon met het slikken van antidepressiva. Bij de 1e depressie wilden we dat koste wat het kost vermijden, maar inmiddels hadden we allebei zoiets: “dit is geen leven, laten we het in godsnaam proberen”. En het ongelofelijke gebeurde: hij knapte zienderogen op. De medicatie sloeg aan, ik zag Youri weer de oude Youri worden. De eerste keer dat ik hem in z’n kamer hoorde zingen zal ik nooit vergeten, de tranen sprongen in m’n ogen.

En nu?

We zijn nu zo’n twee jaar verder en ik kan niet anders zeggen dan dat het goed gaat met Youri. Hij volgt een opleiding in Utrecht (gamedevelopment), heeft vrienden, een vriendinnetje en is gelukkig. Trots op hem!

De depressie ligt, ook gevoelsmatig, inmiddels ver achter ons. Grappig genoeg kijken we er allebei niet met een slecht gevoel op terug. Natuurlijk, het was zwaar en ik gun echt niemand zo’n zware periode. Maar zoals hij zelf laatst zei “Ik ben door die periode geworden wie ik nu ben en ik ben blij met hoe ik nu ben”. En datzelfde geldt eigenlijk voor mij.

Lessons learned

Ik heb ongelofelijk veel geleerd door die periode. Dat ik op m’n gevoel moet vertrouwen bijvoorbeeld (niet altijd trouwens, wanhoop is geen goede bodem voor beslissingen). Ik ben zachter geworden, sta dichter bij mezelf. Was ik vroeger bijvoorbeeld geneigd te verharden in tijden van emotionele crises, nu lukt het me beter om dat niet te doen. Eigenwijs was ik altijd al, maar ik heb ervaren dat dat helemaal zo slecht niet is. Het zorgt ervoor dat ik keuzes heb kunnen maken die ‘iedereen’ me afraadde, maar die wel de juiste keuzes waren. Zoals Youri van school afhalen bijvoorbeeld. Of hem niet naar speciaal onderwijs sturen. Het enige kompas dat je hebt in zo’n periode, is je eigenwijsheid. Hoe moeilijk ook in die wirwar aan gevoelens en belangen.

Impact

Terugkijkend na vijf jaar besef ik nogmaals wat een enorme impact zo’n zware depressie heeft. Uiteraard op de persoon zelf, maar ook op zijn/haar omgeving. Impact die nu nog doorsijpelt, ook al gaat het inmiddels goed met hem. Om maar iets simpels te noemen: als alleenstaande moeder met een eigen bedrijf heb ik indertijd alles uit m’n handen (moeten) laten vallen. Schulden zijn dan snel gemaakt. Ik ben nog steeds bezig de achterstanden in te lopen. Youri heeft, als hoogbegaafd kind, school niet af kunnen maken. En ook al sta ik nog steeds volledig achter de beslissing om hem van school te halen, ik had natuurlijk liever gezien dat hij wel z’n diploma had gehaald. Ik heb geen contact meer met mijn familie. Dat is een verhaal op zich, maar de manier waarop er omgegaan werd met mij en met Youri in die periode was de druppel die ervoor zorgde dat ik brak met m’n moeder. En later met de rest van de familie. Dat komt denk ik niet meer goed.

Maar dat is niet alles…

Behalve de dingen die ik geleerd heb, zijn er nog meer positieve gevolgen. Ik heb geweldige vrienden, mensen die er voor me zijn, zowel voor praktische als emotionele steun. Ik weet niet of ik er doorheen was gekomen zonder hen. Youri en ik hebben een bijzondere en heel goede band opgebouwd. Die band was al goed, maar is alleen maar beter geworden. En ik ben me gaan verdiepen in voeding en wat dat doet met je lijf. Wat er uiteindelijk in heeft geresulteerd dat ik veganistisch ben gaan eten. Dingen kunnen raar lopen ?

Is jouw kind depressief? Of ben je het zelf? Blijf er niet in je eentje mee rondlopen. Zoek hulp!

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply

drie × drie =