Ik schreef al eerder over perikelen in de familie. Over de dood van m’n vader, het breken met m’n moeder, de depressies van m’n zoon. Het wordt me niet altijd in dank afgenomen. Aan de ene kant snap ik dat. Het is pijnlijk voor betrokkenen om te lezen. Daarbij, Nederlanders houden de ‘vuile was’ liever binnen. Aan de andere kant vind ik dat ik het recht heb om te vertellen hoe ik tegen dingen aankijk. En nee, dat is niet vanuit aandachttrekkerij. Dat is omdat ik er vanuit ga dat als mensen oprecht zichzelf laten zien en ook de moeilijke dingen delen, de wereld daar misschien een stukje beter van wordt.

Dat is kwetsbaar

En dus doen alle ongelofelijk lieve reacties, zelfs van mensen die ik amper ken, me enorm goed. En doen de negatieve, hatelijke reacties van mijn familie pijn. Dat komt ook omdat ik er ruim 30 jaar over heb gedaan om überhaupt te kunnen voelen wat ik voelde. Zo ver zat dat weggestopt. Dat ik er nu wel bij kan is niet altijd even prettig, maar wel gezonder (imho). Dat delen hoort er voor mij bij, omdat ik weet dat ik niet de enige ben. En omdat ik keer op keer merk dat het mensen steunt bij hun eigen proces. Wat niet wil zeggen dat ik een of andere moeder Teresa ben. Het is voor mij ook helend. Al was het alleen al omdat schrijven helpt m’n gedachten (en gevoelens) op een rijtje te krijgen.

Anoniem?

Dat gezegd hebbende, begrijp ik inmiddels wel wat beter waarom mensen niet altijd zin hebben om met naam en toenaam hun verhaal in een tijdschrift te doen. Grappig genoeg is dat toch nog steeds veel zichtbaarder dan een blog, hoe vaak die ook gelezen wordt. Ik gaf onlangs bijv. een kort interview aan het Belgische blad Psychologies over de breuk met m’n moeder. Een kort artikeltje, dat in vrij nette bewoordingen m’n verhaal vertelt, misschien wat kort door de bocht hier en daar, maar ik ben geloof ik de enige die dat vindt. Het riep nogal wat heftige en nare reacties op van m’n familie. Wat dan toch raakt.

Voor de meeste mensen is het erg lastig om te doorzien dat wat een ander over jou zegt niet over jou gaat, maar altijd over degene die het zegt. En zelfs áls je dat ziet, zit je meestal nog helemaal vast in conditionering die je de woorden van iemand anders toch laat voelen. Zo worden we opgevoed, en het is in die traditie van waarde hechten aan andermans woorden dat we opgroeien. – Marnix Pauwels

Stoïcijns

Wijs man die Marnix (heb je zijn boek al gelezen?), ik ga me hier maar eens in oefenen. Het oordeel van anderen van me af laten glijden. Het zegt immers niet zo veel over mij en veel meer over de ander. Wel altijd onderzoeken of er een kern van waarheid inzit. Ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken en vanuit de grond van m’n hart kunnen zeggen dat ik dingen doe, me uit, me kwetsbaar opstel zonder andere mensen daar moedwillig mee te kwetsen. Maar ik heb me lang genoeg de mond laten snoeren. Die tijd is voorbij.

photo credit: DSC02469 via photopin (license)

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply