De schrik in de ogen als ik, al dan niet terloops, vertel dat ik met mijn moeder gebroken heb. Voor mij is het geen big issue, voor veel mensen wel. Het laatste taboe? Het zou zo maar kunnen.

medium_6864405132Sla de literatuur er maar op na. De ene psycholoog na de andere zal je vertellen dat het niet goed is om met je moeder te breken. Maar waarom eigenlijk? Je kiest zelf je vrienden, je partner en je neemt ook weer afscheid van hen als het niet anders kan. Hoe pijnlijk ook, soms moet je wel. Waarom dan dat taboe op breken met je moeder? Komt het omdat zij je het leven heeft geschonken? Verdient ze daarom eeuwigdurende loyaliteit? Ik ging op onderzoek uit.

Christelijk geloof

Misschien is het taboe wel (mede) ontstaan in het christelijk geloof. Van oudsher wordt in de kerk immers veel waarde toegekend aan het gezin, de hoeksteen van de samenleving. Ook het gebod ‘eert uw vader en moeder’ maakt het er natuurlijk niet makkelijker op om te breken met een van je ouders. Toch is er ook een andere kant: ook in de Bijbel worden bloedbanden volop ter discussie gesteld. Waarom daar niet meer aandacht voor? Ik vermoed (ook) economische en maatschappelijke motieven voor het gezin als hoeksteen. Wat denk jij?

De psychologie dan?

Veel psychologen zijn van mening dat het slecht is om met je moeder te breken. ‘Het is nooit een oplossing,’ lees je dan bijvoorbeeld. Maar een echte verklaring kom ik eerlijk gezegd nergens tegen. Wel dat het moeilijk is om te breken, omdat elk kind loyaal is aan zijn ouders. Dat je zelfs geen afstand zou kunnen doen van die loyaliteit. Simpelweg omdat je als kind onvoorwaardelijk houdt van je ouders. Bovendien, zo wordt gezegd, zou je een deel van jezelf ontkennen als je breekt met je moeder.

Ik vind die redenen eerlijk gezegd onbevredigend. En ik blijf ervan overtuigd dat het soms beter is om te stoppen met een relatie die slecht is voor je.

Eén op de vijf

En maar liefst één op de vijf mensen schijnt (tijdelijk of langdurig) zo’n breuk mee te maken. Ik weet niet wat jij daarvan vindt, maar ik vind dat echt veel! Ik ken ook in mijn eigen omgeving een aantal mensen die met één van hun ouders gebroken hebben. En die zijn daar echt niet slechter van geworden. En ze gaan ook niet gebukt onder een enorm schuldgevoel of een loyaliteitsconflict. Sterker nog, eigenlijk voelen ze zich alleen maar beter sinds ze de knoop hebben doorgehakt en voor zichzelf hebben gekozen.

Niet voor je lol

Mijn mening? Niemand breekt voor de lol met z’n moeder. Daar gaat vaak een lang en pijnlijk proces aan vooraf. Als ik naar mezelf kijk, was dat bij mij ook zo. Ook ik herken het schuldgevoel, het idee dat je het niet kunt maken om te breken met degene die jou het leven heeft geschonken. Maar ik herken ook de opluchting en de ruimte die ik voelde, toen ik de knoop eenmaal door had gehakt. Want weet je, soms kun je niet anders. Soms moet je die keus maken. Hoe pijnlijk ook. Omdat je verder wilt bijvoorbeeld, of omdat je gelukkig wilt worden.

Taboe

Wat in ieder geval zou schelen, is als je er met mensen over kunt praten. Ik hoor helaas maar al te vaak dat je op afkeuring stuit als je breekt met je moeder. Zullen we daar eens mee ophouden met z’n allen? En gewoon onbevooroordeeld luisteren naar wat iemand te zeggen heeft? Overigens heb ik zelf die ervaring gelukkig niet, mijn vrienden snappen mijn beslissing!

Ik ben heel benieuwd naar jouw mening. Ik hoop natuurlijk dat je een supergoede relatie hebt met je moeder, maar mocht dat niet zo zijn, heb je er dan wel eens aan gedacht om te breken? En waarom heb je dat wel of niet gedaan?

photo credit: stevejin via photopin cc

Deze blog verscheen eerder bij UrbanChicks

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Join the discussion 2 Comments

Leave a Reply