De aanleiding was een interview, onlangs, over waarom ik met m’n moeder gebroken heb (naar aanleiding van een eerder blog). Van tevoren hadden we besproken wat ik wel en niet in het interview wilde hebben en toch viel het uitgeschreven stukje me rauw op m’n dak.

Dat had vooral te maken met de hardheid. Zo zwart op wit leek het ineens alsof ik mijn moeder allerlei verwijten maak, terwijl dat al lang niet meer zo is. Afijn, het stukje is aangepast en komt ietwat verzacht binnenkort in het Belgische Psychologiemagazine. So far so good.

Maar toch…

Het laat me niet echt los. Het idee dat ik niet in het openbaar mag vertellen over waarom ik met m’n moeder gebroken heb. Dat doe je niet. Je blijft, of je nou gebroken hebt of niet, loyaal aan je ouders. Zoiets. Erover doordenkend kom ik tot de conclusie dat niet mijn omgeving mij veroordeelt, maar dat ik dat zelf doe. Het zie als een zwaktebod. Als ik maar sterker, meer zen, vul maar in, zou zijn, dan zou ik het contact wel kunnen onderhouden. Ze verdient dit immers niet, ze heeft het al zo moeilijk. Daarbij en passant voorbijgaand aan de redenen waarom ik gebroken heb. Want dat schuldgevoel hè, altijd maar weer dat schuldgevoel.

Sterk?

Veel mensen vinden het juist sterk dat ik gebroken heb. Worstelen zelf met ouders waar ze liever alle contact mee zouden verbreken. Loyaliteit, schuldgevoel, het speelt ook bij hen een rol. Alleen verbinden zij er een andere conclusie aan dan ik. Zorgen soms zelfs voor hun zieke moeder terwijl ze in de jaren daarvoor geen contact hadden. Ik vind het knap. mij gaat dat niet lukken.

Je stelt je aan!

En ergens is er ook steeds dat stemmetje in m’n achterhoofd: je stelt je aan, zet je er overheen en neem weer contact op. Maar weet je. Ik heb op een gegeven moment de beslissing genomen dat ik eigenlijk alleen nog maar met mensen om wil gaan die mij in m’n waarde laten en die een positieve bijdrage hebben aan mijn leven. Die er voor me zijn als er iets is, zonder oordeel. Ik heb in het verleden al vaker hierom afscheid genomen van mensen, hoe pijnlijk ook. Wat niet wil zeggen dat ik niet om die mensen geef. Wat wel wil zeggen dat ik voor mezelf kies. En nee, dat is niet de makkelijkste weg.

Ik ben benieuwd: wat vind jij? ‘Mag’ je breken met je ouders? En hoe ga jij om met eventueel schuldgevoel? 

photo credit header: Winter Path via photopin (license)

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply