Eigenlijk heb ik altijd dezelfde ervaring als ik ergens vertel dat mijn zoon depressief is geweest. Zelfs als ik het terloops noem, zijn er altijd mensen die me later vertellen dat ook hun kind depressief is. Of is geweest. 

Schaamte

Los van het feit dat het dus blijkbaar vaker voorkomt dan we misschien wel met z’n allen denken, schrik ik ook telkens weer van de schaamte die er bij veel ouders is. Vaak gecombineerd met een schuldgevoel omdat ze het idee hebben dat ze een aandeel hebben in de depressie. Alsof het hun schuld is dat hun kind ziek is, ze zullen wel iets fout hebben gedaan. Helaas zijn ze vaak niet de enigen die zo denken. Laatst hoorde ik zelfs iemand vertellen dat haar door de omgeving fijntjes werd gevraagd wat zij fout had gedaan in de opvoeding. Alsof het leven maakbaar is. Ik word daar niet alleen verdrietig van (onbegrip!), maar ook een beetje boos. Want het raakt natuurlijk kant noch wal iemand de schuld voor een depressie in de schoenen te schuiven.

Niemand heeft schuld

Hoe makkelijk zou het zijn als je iemand de schuld zou kunnen geven, dan zou een depressie immers ook een stuk eenvoudiger op te lossen zijn… Oorzaak weg, depressie weg. Niets is minder waar helaas. Natuurlijk zijn er soms dingen die fout gaan, zaken die een bijdrage leveren, maar dan nog. Het ene kind ontwikkelt een depressie, het andere niet. Depressie is een ziekte, soms met een externe aanleiding, soms ook niet. Aan ouders van een kind met leukemie vraag je toch ook niet wat ze fout hebben gedaan?

Nachtmerrie

Als ik zelf terugdenk aan de periode dat mijn zoon zwaar depressief was, kan ik het eigenlijk alleen maar zien als één grote nachtmerrie. Angst dat je kind zichzelf iets aandoet. De machteloosheid omdat je het gevoel hebt dat je niks kunt doen. Schuldgevoel omdat je bang bent dat je het anders had moeten doen. Niet weten wat je kunt doen. Een kind dat onbereikbaar is, waar je niet echt contact mee kunt maken omdat hij depressief is. Niet weten waar je goede hulp kunt krijgen. Niet weten hoe lang het gaat duren en of het ooit weer over gaat. De pijn en wanhoop omdat je je kind zo ziet lijden. Geloof me, dat wens je je ergste vijand niet toe.

Zonder oordeel graag

Het laatste waar je in zo’n situatie op zit te wachten is een oordeel van de buitenwereld. Dus zullen we met z’n allen afspreken dat we gewoon eens gaan luisteren naar mensen die hiermee te maken hebben? Ouders met een depressief kind hebben het al zwaar genoeg. Vraag gewoon eens hoe het is met iemand, zet je oordeel opzij en luister. Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk het is dat je je verhaal kwijt kunt, dat de druk even van de ketel af kan omdat je iemand tegenover je hebt die luistert zonder er iets van te vinden. Want let’s face it, een depressief kind gaat door een hel, maar zijn ouders gaan een stukje mee die hel in. En om dat te kunnen doorstaan hebben ze een luisterend oor nodig. Geen oordeel.

photo credit featured image: Minor Chord via photopin (license)

photo credit header: Trigger 3: Awake In A Nightmare via photopin (license)

Marca van den Broek

Author Marca van den Broek

ondernemer, coach, trainer, social media addict, blogger, foodie, single mom, vegan, honden èn kattenmens, verslaafd aan chocola. Voor mijn werk zie www.marcavandenbroek.nl

More posts by Marca van den Broek

Leave a Reply

7 + 17 =